உறுப்பினர்கள்

Google+ Followers

Thursday, March 8, 2012

5 . சன்னியாச யோகம் ( PATH OF RENUNCIATION )


( ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்து செயல்பாடு )



 5.1 : அர்ஜுனன் கேட்டது : கிருஷ்ணா ! செயல்களை விடுவது பற்றியும் சொல்கிறாய், அதே வேளையில் கர்மயோகம் செய்வது பற்றியும் சொல்கிறாய். இவற்றுள் எது சிறந்தது என்று எனக்கு நன்றாக உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளதோ அந்த ஒன்று எனக்கு சொல்வாய்.
5.2 : பகவான் சொன்னது : செயல்களை விடுவது, கர்மயோகத்தில் ஈடுபடுவது ஆகிய இரண்டும் உயர்ந்த பலனை அளிப்பவை தான். அவற்றுள் செயல்களை விடுவதை விட கர்மயோகம் சிறந்தது.
5.3 : பெருந்தோள் உடையவனே ! யார் வெறுப்பதும் விரும்புவதும் இல்லையோ அவனே மிக உயர்ந்த துறவி. ஏனெனில் இருமைகள் அற்றவன் பந்தத்திலிருந்து எளிதில் விடுபடுகிறான்.
5.4 : செயல்களை விடுவது, செயல்களில் ஈடுபடுவது இரண்டும் வெவ்வேறானவை என்று பக்குவம் பெறாதவர்கள் பேசுகிறார்கள். அறிவாளிகள் அவ்வாறு பேசுவது இல்லை. இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றையேனும் உரிய முறையில் கடைபிடித்தவன்  இரண்டையும் பின்பற்றிய பலனை அடைகிறான்.


5.5 : செயலை விடுபவர்கள் அடைகின்ற நிலையை கர்மயோகிகளும் அடைகிறார்கள். செயலை விடுவது, செயலில் ஈடுபடுவது இரண்டையும் ஒன்றாக யார் காண்கிறானோ அவனே காண்கிறான்.
5.6 : பெருந்தோள் உடையவனே ! செயல்களில் ஈடுபடாமல் செயல்களை விடுகின்ற நிலையை அடைவது கடினமானது. செயல்களில் ஈடுபடுகின்ற சாதகன் விரைவில் இறைவனை அடைகின்றான்.
5.7 : செயலை யோகமாக செய்பவன், தூய மனத்தை உடையவன், உடம்பை தன் கட்டுபாட்டில் வைத்திருப்பவன், புலன்களை வென்றவன், தன் ஆன்மாவை எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆன்மாவாக காண்பவன் செயலில் ஈடுபட்டாலும் அதனால் பந்தத்திற்கு உள்ளாவதில்லை .
5.8 – 9 : உண்மையை உணர்ந்து செயலில் ஈடுபடுபவன் பார்த்தாலும் கேட்டாலும், தொட்டாலும், முகர்தாலும், உண்டாலும், நடந்தாலும், தூங்கினாலும், சுவாசித்தாலும், பேசினாலும், இயற்கை கடன்களை கழித்தாலும் , கண் மூடினாலும் புலன்கள் பொருட்களில் செயல்படுகின்றன என்று புரிந்துகொண்டு “ நான் எதையும் செய்யவில்லை “ என்று நினைக்க வேண்டும்.
5.10 : இறைவனில் தன்னை சமர்ப்பித்து , பற்றை விட்டு வேலை செய்பவன், நீரினால் தாமரை இலை நனைக்கபடாதது போல், பாவத்தால் பாதிக்க படுவதில்லை.
5.11 : செயலில் செயலின்மை காண்கின்ற கர்மயோகிகள் பற்றை விட்டு மனத்தூய்மைக்காக உடல், மனம், அறிவு என்று வெறுமனே புலன்களால் வேலை செய்கிறார்கள்.
5.12 : மனம் அடங்கபெற்றவன் பலனை எதிர்பாராமல் வேலை செய்வதால் தடையற்ற அமைதி பெறுகிறான். மனம் அடங்க பெறாதவன் ஆசை வசப்பட்டு, பலனில் பற்று வைத்து அதன் காரணமாக பந்தத்திற்கு உள்ளாகிறான்.
5.13 : சுயகட்டுப்பாடு உடையவன் எல்லா செயல்களையும் மனத்தால் துறந்துவிட்டு எதையும் செய்யாதவனாக, எதையும் செயவிக்காதவனாக, ஒன்பது வாசல் கொண்ட நகரமான உடம்பில் சுகமாக தங்கியிருக்கிறான்.
5.14 : செயல்கள், செயல்களுக்கான பொறுப்பு, செயலின் பலன்களை ஏற்றல் என்று எதையும் இறைவன் நமக்காக வைக்கவில்லை. அனைத்தையும் இயற்கையே செய்கிறது.
5.15 : எங்கும் நிறைந்தவரான இறைவன் யாருடைய பாவத்தையோ புன்னியத்தையோ ஏற்றுகொல்வதில்லை. அறிவு, அறியாமையால் மூடப்பட்டு இருக்கிறது. அதனால் நாம் மன மயக்கம் அடைகிறோம்.
5.16 : ஆன்ம ஞானத்தால் யாருடைய அறியாமை அழிக்கபட்டதோ அவர்களது ஞானம், சூரியன் மற்ற பொருட்களை காண செய்வது போல் பரம்பொருளை காட்டுகிறது.
5.17 : ஆன்மாவிலேயே புத்தியை நிலைக்கசெய்த, ஆன்மாவையே தாங்களாக உணர்கின்ற, ஆன்மாவிலேயே ஈடுபடுகின்ற, ஆன்மாவையே புகலிடமாக கொண்ட, ஞானத்தால் குற்றங்களை போக்கிக்கொண்டவர்கள் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.
5.18 : கல்வியும் பணிவும் பொருந்திய சான்றோனிலும், பசுவிலும், யானையிலும், நாயிலும், நாயை சமைத்து உண்பவனிலும் மகான்கள் சாமநோக்கு உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
5.19 : யாருடைய மனம் சமநிலையில் உறுதியாக இருக்கிறதோ, அவர்கள் இந்த பிறவியிலேயே பிறப்பு – இறப்பு என்னும் சுழற்சியை வென்றுவிட்டவர்கள். எனவே குறைகள் அற்றவரும் சமநோக்கு உடையவருமான இறைவனில் நிலைபெற்று இருக்கிறார்கள்.
5.20 : புத்தி விழித்தெழபெற்ற, மனமயக்கம் அற்ற, இறைவனை அறிந்த, இறைவனில் நிலைத்திருக்கின்ற ஒருவன் விரும்புவது கிடைப்பதால் மகிழ்வதும் இல்லை, விரும்பாதது கிடைப்பதால் துயருவதும் இல்லை.
5.21 : புற விஷயங்களில் பற்றில்லாத அவன் , ஆன்மாவில் எந்த இன்பம் உண்டோ அந்த இன்பத்தை அடைகிறான். இறைவனுடன் ஒன்றுபட்ட நிலையில் குறைவற்ற இன்பத்தை அடைகிறான்.
5.22 : குந்தியின் மகனே ! புலன்களின் தொடர்பால் தோன்றிய சுகங்கள் துக்கதிற்கே காரணமானவை, ஆரம்பமும் முடிவும் உடையவை. அவற்றில் ஞானிகள் இன்புருவதில்லை.
5.23 : உடம்பை விடுவதற்கு முன்பு இங்கேயே ஆசை, கோபம் போன்றவற்றால் எழுகின்ற வேகத்தை எதிர்கொள்வதற்கு வல்லவன் யாரோ அவனே யோகி, அவனே இன்பத்தை அனுபவிப்பான்.
5.24 : யார் தன்னில் இன்பம் கான்கின்றானோ, தன்னில் நிலை பெற்றுள்ளானோ, தன்னுள் ஒளியை காண்கின்றானோ, அந்த யோகி மட்டுமே , தானே பிரம்மமாகி பேரானந்தத்தை அடைகிறான்.
5.25 : ( துன்பம் – இன்பம், சூடு – குளிர் போன்ற ) இருமைகளிலிருந்து விடுபட்ட, புலன்களை வென்ற, எல்லா உயிர்களின் நன்மையில் மகிழ்கின்ற முனிவர்கள் பாவங்கள் நீங்கபெற்று பிரமானந்தத்தை அடைகிறார்கள்.   
5.26 : ஆசை, கோபம் ஆகியவற்றை விட்ட, மனம் அடங்கபெற்ற, ஆன்மாவை அறிந்த துறவியருக்கு மோட்சம் அருகில் இருக்கிறது.
5.27 -28 : புற விஷயங்களை வெளியில் நிறுத்தி, பார்வையை புருவ நடுவில் நிறுத்தி, நாசிகளின் வழியாக சஞ்சரிக்கின்ற பிராண அபானன்களை சமபடுத்தி புலன், மனம், புத்தி ஆகியவற்றை வசபடுத்தி, ஆசை பயம், கோபம் ஆகியவற்றை விட்டு முக்தியை நாடுகின்ற யோகி முக்தனே ஆவான்.
5.29 : வேள்வி, தவம் ஆகியவற்றை அனுபவிப்பவன் எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவன், எல்லா உயிர்களின் நண்பன் என்று என்னை அறிபவன் அமைதியை அடைகிறான்.
விளக்கம்
இரண்டு முறைகளில் இறைவனை அடையலாம். ஒன்று செயல்கள் எதையும் செய்யாமல் இருப்பது அதாவது ஞான மார்க்கம் ( தியானம் ). மற்றொன்று எல்லா வேலைகளையும் செய்து கொண்டே இருப்பது அதாவது கர்ம யோகம். இரண்டிலும் கட்டாயமாக இறைவனை அடையலாம்.
இதில் முதலில் கூறிய ஞான மார்க்கம் மிகவும் கடினமானது. அனைத்து செயல்களையும் விட்டு விட்டு மனத்தை நிலைபடுத்தி தனக்கு உள்ளே இதயத்தில் இருக்கும் ஆன்மாவை காண முயல வேண்டும். மேலும் மனம் மிகவும் அலைபாயும் தன்மை உடையது. அதை ஒரு நிலை படுத்துவது மிகவும் கடினம்.
ஆனால் கர்மயோகமோ எளிதில் கடைபிடிக்க கூடியது. அதாவது இதில் உள்ள மனிதன் அனைத்து கடமைகளையும் செய்யலாம் ஆனால் செயலின் பலனில் பற்று / ஆசை வைக்க கூடாது. செயலின் விளைவு சாதகமாக இருந்தால் இன்பம் கொள்வதும் விளைவு பாதகமாக இருந்தால் துக்கம் கொள்வதும் கூடாது. இன்பம் -  துன்பம் இரண்டையும் சமமாக கருத வேண்டும். ஏனெனில் இது தான் இயற்கை. இது மாறிமாறி ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும். இப்படி பலனில் விருப்பம் கொள்ளாமல் இருப்பதால் இந்த மனிதன் எந்த பாவத்திற்கும் உள்ளாகாமல் தூயவனாக இருந்து இறைவனை முழுவதும் அறிந்து அவரை நோக்கி முன்னேறுகிறான்.
மேலும் அனைத்திலும் இறைவன் இருக்கிறார். ஆகையால் நண்பன் – பகைவன், நாய், மாமிசம் உண்பவன், அசையும் பொருள், அசையா பொருள், மண், கல், பொன் அனைத்தையும் சமமாக காண வேண்டும். முற்றிலும் உண்மையை உணர்ந்த மனிதன் இவ்வாறு காண்கின்றான். 

PATH OF RENUNCIATION, BHAGAVAD GITA CHAPTER 5

No comments:

Post a Comment